Wonder....

Wonder...

Ik zou wonderen verrichten...
Je nooit nog ergens van betichten...
Geen schade meer aanrichten...
Enkel mijn liefde voor jou belichten...

Kan zelfs niet meer via berichten...
Ik kan je tot niets verplichten...
Maar toch zal ik steeds voor jou zwichten...
En krijgen we hopelijk terug blijde gezichten...

Je liefde voor mij is niet meer te vinden...
Nu leef ik in het donker zoals de blinden...
Maar jij kan mij keer op keer verblinden...
Ik ga er echt geen doekjes omwinden...

Wat wil ik jou zo graag opnieuw beminnen...
Zou ik geen seconde over moeten bezinnen...
Zelfs geen ogenblik voor verpinken...
Hoop dat we onze harten opnieuw kunnen verbinden...

Als liefde éénzijdig word, dan is dat amper te dragen...
Ik kan daar uren over klagen...
En zeker over zagen...
Toch zou ik je willen vragen...
Of je opnieuw een kans met mij wilt wagen...

Je hoeft je daar nu niet over te beraden...
Het lijkt alsof ik je heb verraden...
Ben je mij nu aan het beklagen...
Voor mij lijkt niets te vervagen...
En al zeker niet te dagen...


Laat mij nu mijn liefde verklaren...
Ja je voor altijd in mijn hart bewaren...
Woeste zeeën hebben we bevaren...
Laat ik je nu nog wat bedaren?
Tot de hemel opnieuw kan opklaren...
En ik je hartje opnieuw mag besnaren?

Ik lijk in jouw ogen misschien wel door en door slecht...
En heb je mij daarom dan ook berecht...
Neen vind het niet volkomen onterecht...
Het voelt wel aan als een onrecht...

Toch is mijn liefde voor jou puur en oprecht...
Van jou houden is dan ook een voorrecht...
Alles met jou is levensecht...
Maar het is in mijn nadeel beslecht...
Krijgen we dit ooit nog terug recht...



Popke...alweer voor jou...je bent alles waard en het spijt mij...hou zoveel van u en ik kan het eindelijk uiten...