spiegelbeeld

In de spiegel aanschouw ik het
evenbeeld van mijn persoon en voel
de oogleden bewegen,door het knipperen
van mijn ogen.
In een reflex schiet me te binnen,hoe ik
vroeger hier stond,om te zien of die baardgroei reeds vorderde
en of ik al ouder oogde.
Later... veel later realiseerde ik me dat het pijn deed,toen de
eerste rimpels zich een weg ploegden en de ogen diep in de
kassen liggend me wezen,op de harde feiten.
De haren met grijze voren en dorre plekken in pieken naar
beneden reikend,tot op mijn schouders,die nukkig schokkend
probeerden mijn gekromde rug toch nog een rechter aanzien te
geven.
Het zoeken naar een pad de weg die ik gaan moest ging over
bergen en paden,door rivier en bos,van de hemel in de hel,dit
pad nu heeft mijn lichaam getekend.
Ach... Ik heb geen spijt van de manier waarop ik leefde en zal
zo verder gaan alhoewel ik begrijp dat ik dan niet te vaak moet
mijmeren,wanneer ik weer eens voor de spiegel sta.