Spiegel

Ik kijk in de spiegel en zie een reflectie van wie ik ben,
Maar kijk ik goed zie ik iemand die ik niet ken.
Een vrouw verstopt achter een glimlach, die ergens op moet lijken,
een hart dat verscheurd is maar het niet zal laten blijken.
Een lichaam wat er steeds beter uit gaat zien,
maar is de reden de verkeerde misschien?

Glimlachend en ietwat weemoedig staar ik naar mijn huls en hou vol,
het hoofd nooit stil staand, het hart op hol.
Een vrouw die er vol voor ging maar nu met lege handen staat,
geen mens die ooit zal snappen wat er in haar omgaat.
Zelfs de spiegel vraagt zich af wat er nu weer gebeurt,
Wanneer mag haar spiegelbeeld zijn uitgetreurt?

Kijkend in de spiegel zie ik de mens achter het beeld,
Zie ik het verleden, verkreukeld en een beetje vergeeld.
Een vrouw die al zoveel heeft mogen en moeten beleven,
een mens die al zoveel heeft gekregen en gegeven.
Gezegend met familie en een handvol goede vrinden,
Zou zij ooit haar rustpunt vinden?

Mijn spiegelbeeld kijkt en ziet een vrouw,
Iemand die de moeite waard is en waar ik zelf van hou.
Een vrouw die via een lange en harde weg heeft moeten leren,
dat er niks goeds voortkomt uit proberen.
Dat je iedere keer wanneer je denkt dat je veilig bent,
weer opnieuw mag beginnen van de een of andere vent.
Dat de enige op wie je kunt vertrouwen,
je spiegelbeeld is, omdat je die altijd zult houden.
Is het verliezen van vertrouwen in de liefde,
het egocentrisch voor jezelf kiezen,
Je afsluiten van alles, niets meer ervaren als een gemis,
Het enige antwoord wat er voor je spiegelbeeld is?