Zo is het leven.

De mooie dingen van het leven,
kan ik aan niemand geven.
Overal waar ik ben,
is een puinhoop het enige wat ik ken.

Verdriet is iets wat overheerst,
familie is wat mijn leven beheerst.
Mensen zien niet wat er in je hoofd gebeurd,
ze denken zij is niet getreurd.

Als je me niet kent,
ben ik onbekent.
Kijk diep in mijn hart,
en zie, ik ben niet apart.

Je ziet me stralen,
en van binnen balen.
Je ziet me schijnen,
maar van binnen pijnen.

Denkend aan al die tijden,
die nu weg glijden.
Boos van verdriet,
maar niemand die het ziet.

Probeer me te begrijpen,
ook al kan ik het zelf niet dichtknijpen.
Als ik zeg laat me gaan,
laat me dan teruggaan.

Teruggaan naar de tijd van toen,
bij me oma een boekje opendoen.
Op schoot zitten voor de laatste keer,
ik voel haar elke keer weer. Een masker opzetten iedere dag,
een masker met een lach.
Ik wil graag leven zoals ik ben,
zoals ik mezelf van vroeger ken.

Een leven met minder zorgen,
me veilig voelen en geborgen.
Het is makkelijk gezegd,
maar dat is voor mij niet weggelegd.