Verwerking

Waarom is het nou zo pijnlijk, blijft het voelen als een last,
Bleek het toch zo onwaarschijnlijk, dat jij in ons leven past?
Niets kon mij verdrietig maken, want dat was er al altijd,
Liet de dingen mij niet raken, voorzorg en voorzichtigheid.

Schoppen voor ze schoppen konden, weg voordat je wordt gekwetst,
De manier ooit uitgevonden, omdat je leven is verpest.
Helaas, het is niet meer te stoppen, dingen doen nu veel meer zeer,
En om alles op te kroppen, nee, dat kan ik ook niet meer.

De tranen blijven regelmatig stromen, misschien helend of toch niet,
Het is wel nieuw, je overkomen, dat je omgaat van verdriet.
Het hoort erbij, zo zegt men mij, toch vind ik het nog steeds niet fijn,
Maar het moet beter, ik wil vrij, niet langer leven met de pijn.

De gebeurtenissen liet ik gaan, die mogen in ‘t verleden leven,
Maar de gevolgen zijn voortaan, dat ik het nu een kans moet geven.
Minder boos en minder bang, dat zal wel even duren, wennen,
En al duurt het nog zo lang, ik ga mijn witte grens verkennen.

Voorlopig eerst maar aan de slag, het huis weer thuis voor ons te maken,
Genoeg te doen nu elke dag, we moeten uit de chaos raken.
Toch heeft het ook wel goeie kanten, ook al zijn ze nog wat vaag,
In mijn hoofd weet ik van wanten, maar mijn lichaam werkt zo traag.

Gelukkig krijg ik nu wel hulp, om alles beter aan te pakken,
Ik kom een ietsje uit mijn schulp, begin het eindelijk te snappen.
Het weten is er altijd al, omgeven door die zwarte gaten,
Dat zijn de kuilen van mijn val, die ik nu meer en meer ga haten.

Ik doe mijn best in het nu te leven, gaan voor warmte en geluk,
Want ik heb zoveel te weg geven en kan voorlopig nog niet stuk.
Mijn kind mag groot en sterk opgroeien, niet mijn dingen op haar rug,
En ook al blijven tranen vloeien, ik ga vooruit en niet terug.