het einde...

Op dit moment wil ik het allerliefst verdwijnen
al de stukjes die nu van men hart afvallen vallen kan ik nooit meer te lijmen.
terugsteken op zen plek dat zal misschien wel lukken
maar het zal altijd een hart blijven met gebroken stukken.
Jij was mijn laatste hoop op geluk
als dit goed ging kon mijn leven niet meer stuk.
Maar jij moest zo nodig een gat ik ons geluk boren
nu is het te laat en de wind komt alleen nog maar van voren
Donkere gedachten vlammen door mijn hoofd
Als de dingen die je ooit hebt beloofd.
Ze lijken allemaal nu zo irreëel
het was een mooi plaatje op z'n geheel.
Ik snap nog altijd niet waarom je verliet
en me alleen liet staan met al mijn verdriet
ik kan het niet meer aan, ik zie het niet meer zitten
al die domme mensen die maar op me blijven vitten
“het is nu al een maand geleden, ben je er nu nog niet overheen”
ze snappen het gewoon niet , ik voel me zo alleen.
Het stuk glas ligt klaar op de tafel op de tafel ik ben gewoon te laf,
nog enkel een klein sneetje en ik ben er vanaf.
Het glas drukt op men pols en bloed sijpelt uit mijn huid
ik voel me duizelig en val op de grond. Het lichtje in mijn ogen gaat uit...