Het belangrijke verdriet

Het schelden, het pijn doen, de haat,
Die ik iedere dag tegenkom doet mij zo'n pijn.
De illusie, die bestond als een thuis met liefde,
Is slechts in mijn dromen waargemaakt.

Ik wil naar buiten naar mijn vrienden,
En naar mijn liefde, die ik zo bemin.
En toch voel ik die verantwoordelijkheid,
Om mijn zusje niet achter te laten.

Zo lang zal het nog duren voordat het geluk,
Zich tot mij zal spreken en mij vinden.
Zodat mijn droom geen fictie meer is.

Zo lag kan ik niet meer zonder vrienden,
Want ik heb geen steunpaal meer over.
Hopelijk weten ze wat ze allemaal voor mij zijn.