Een herinnering

Je naakte lichaam dat zich tegen me aandrukt, het voelt heerlijk warm.
Ik druk mezelf ook dichter tegen je aan.
De zoete geur van je haren en de heerlijke aroma die van je vel komt ruik ik daardoor meteen.
Ik voel je ademhaling stil en kalm, de ritme van inhaleren neem ik langzaam over.
Tot het ritme ook de mijne is, zo zijn wij een geworden en blijven we dat gedurende de nacht.
Ik slaap niet maar ben ook niet wakker.
Ik schuil tussen beide toestanden, mijn enige verlangen is zo te blijven liggen.
Onze benen in elkaar vervlochten.
Gevoelens die volledig met elkaar in strijd zijn, de totale rust die het mij brengt is onbeschrijflijk.
Tegelijkertijd schreeuwt elke zintuig in mijn lichaam naar meer.
De intensiviteit is niet te omschrijven.
Ademloos blijf ik in het moment hangen, niet wakker noch slapend.
Altijd al wist ik dat er geen maatstaven waren in het houden van iemand.
Het gevoel dat ik alleen al compleet ben zal er nooit meer zijn immers ben jij altijd het beste gedeelte van mijn geweest.
Mijn armen sluit ik om je heen en zachtjes in je oor maak ik een belofte.
''Ik laat je nooit meer los''
Fluister ik, nooit meer!.......

Maar helaas komt aan alles een eind en alles wat er dan nog rest is een herinnering.