Verslaafd

Als de eenzaamheid je doet braken, de stilte je tot waanzin drijft.
Als de slapeloosheid enkel nog door medicatie te verhelpen blijkt,
wat doe je dan?
Het masker dat je gezicht dagelijks van de buiten wereld verschuilt lijkt nog steeds te werken, maar voor hoe lang?
De te zware bagage van ellende begint zijn weg naar de oppervlakte te vinden.
De tranen die nu alleen 's nachts zichtbaar zijn willen zich ook aan de rest van de wereld openbare.
Het gevoel van het alleen zijn word steeds weer herkend, in een volle club of kroeg zelfs in de drukst bezochte winkelstraat, het maakt niet uit waar je bent want je bent er alleen.
Kippenvel midden in een menigte van mensen is het resultaat, je richt je gezicht naar de zon, je bent gevoelloos voor de warmte die hij afgeeft er is enkel maar plaats voor het koude kille gevoel dat nooit van je af valt te slaan.
Je kent de symptomen wel, het is onderdeel van je dagelijkse routine geworden, je ontkent de leegte maar op het zelfde moment kijk je naar het veel te grote bed voor jou alleen.
Haar plek naast je zal enkel nog gevuld worden met leegte.
Je merkt dat de ontwenningsverschijnselen beginnen op te spelen,
de simpele dingen als warmte, affectie en tederheid lijken van je te vervreemden.
Hoewel mensen vragen hoe het met je gaat blijft het antwoord altijd hetzelfde. Vastberaden om je verslagenheid niet te tonen. Maar niemand gaat ook dieper dan; Hoe gaat het? In je gedachten kunnen ze hun niet gemeende interesse voor zich houden.
Je balanceert op de rand, de gedachten worden je teveel.
Maar daar is je redding.
Je keert de gedesinteresseerde wereld de rug toe en grijpt naar iets wat je alles doet vergeten.
Iets wat troost bied in deze barre tijden.
Je schenkt een glas whiskey in, het helpt je door de moeilijke tijden.
Terwijl je weet dat de effecten maar tijdelijke zijn, maar in gedachten ben je er ook van bewust dat eigenlijk alles dat is.
Hoe meer je naar binnen giet des te draagbaar je situatie word.
Je voelt het vuur binnen in je weer branden en eenzaamheid maakt plaats voor euforie.
Euforie die je niet kan plaatsen, onbekend waarom je vrolijk was wilde je enkel maar het gevoel vast houden.
Maar als de dronkenschap ophield was er alleen maar plaats voor die zelfde ondraaglijke pijn.
De dagen daarna is de neerslachtigheid groter dan eerst, je begint steeds vaker te drinken ook op plekken waar het niet hoort.
Je kent de gevolgen maar de voordelen zijn te groot.
Kleine flesjes frisdrank mixt je met whiskey en neemt het overal mee, zelfs op college kan je ongestoord je gang gaan.
Voetbal training overal waar het maar even kan begin je te drinken, nergens wijkt het nog van je zijde.
Gedoemd een keer betrapt te worden maar het bied het gewenste resultaat, je merkte zelfs dat je er beter van gaat slapen als je maar genoeg drinkt.
Je hebt steeds meer nodig om je pijn te verdrinken.
De effecten duren ook steeds minder lang.
De weken verstreken en het bood een oplossing maar slechts tijdelijk zo als alles.
Tot je je zelf in de spiegel aankijkt, de vraag waar ben ik mee bezig gonst als een echo door je hoofd. Je weet wat het heeft aangericht en wat de consequenties zijn. Het besef dat de walm drank die elke ochtend uit je mond kwam je niet zouden helpen verder te gaan blijft je volgen. Maar je kan nu ook niet meer zonder, eens je geproefd hebt van het verboden vrucht kun je zijn smaak en reactie op je lichaam niet meer ontkennen.
De dagen erop doe je er alles aan om niet te drinken maar iedere keer weer verlies je het van de fles.
Het zal slechts een herhaling blijven van de bestaande situatie.
Alsof je een film steeds weer opnieuw bekijkt, de vicieuze cirkel moet je kunnen door breken maar hoe?
Ontkenning maakt plaats voor spijt en besef, de schade die is aangericht valt niet ongedaan te maken enkel nog te repareren je zal altijd de dikke barst blijven zien maar je bent tenminste niet gebroken.