gebroken vriendschap

ik loop op het strand
blote voeten op heet zand
ik ren naar de zee
mijn schaduw met me mee
water spoelt het zand van mijn tenen
denk aan jou, zou je het menen

mijn vriendin voor in eeuwigheid
door mijn eigen stomiteit
gaat de ruzie verder
nu voel ik me net een herder
met emoties die il bedwingen zal
tot ik te ver ga, in het eeuwige niets val

het spijt me wat ik zei
ik had het moeten begrijpen
maar ik dacht jij kent mij
nu voel ik dat deze ruzie al lag te rijpen
had me gezegt dat ik egoïstisch was
had me gezegd, ik kom van dat ras

de schuld is aan mij toch waarschuwde jij
het is niet meer jij en ik is wij
ik heb niet naar je geluisterd
je hebt zelfs nog om hulp gefluisterd
was het maar mogelijk terug te draaien
kon ik beter sijn , dit kan niet meer overwaaien

het is al te laat
je bent nu wekelijk kwaad
ik hoop zo dat je mij vergeet
anders blijf je in het leed
dat ik jou heb aangedaan
ik hoop, voortaan zal ik met spijt verder gaan