Wij plukten wilde bloemen

we vrijden
tegen beter weten
met passie die
ons alles deed vergeten

maar in bewegen
voelde ik het hoekige
de klanken in je stem
verspraken zich in weten

je handen zijn nog zacht
de warmte is verdwenen
je streelt een koude huid
en praat zonder geluid

ik zie je strakke lijf
het hunkeren in je ogen
passie is niet te gedogen
als vriendschap overblijft

we zochten liefde in
een toekomst zonder dagen
een leven zonder vragen
waarvan de uren zijn geteld

wij plukten wilde bloemen
uit de kanten van het veld
we kunnen niet meer oogsten
de winter heeft ze allemaal geveld


wil melker
03/12/2010
www.wilmelkerrafels.deds.nl