Dood

ik kijk nog een laatste keer naar alle betraande ogen, voordat ik mijn ogen voorgoed toe doe.
Vroeger als grapje riep ik nog wel eens 'boe!'
Dat zal nu niet meer gaan, terwijl
ik me een weg naar het hierna baan.
Het laatste wat ik voel is een traan op mijn wang. Ik ben bang.
Niet om te sterven, maar voor de scherven. De scherven die ik in ieder mijn geliefde harten achterlaat.
Ik pak mijn moedershand als laatste daad. Ik laat de pijn van mijn geliefde mijn uitputtende hart verscheuren.
Ze zullen altijd om mij blijven treuren.
Ik zal die pijn nooit kunnen herstellen. Dat denk ik in mijn laatste tellen.
Mijn ademhaling wordt zwaarder en de wereld begint te vervagen. Alles gaat in een flits voorbij van de afgelopen dagen.
Ik voel een laatste aanraking op mijn huid.

En dan blaas ik mijn laatste adem uit.