pesten verpest je leven

ik ken de pijn die lijd, alleen bezig een strijd.
wachtend op hulp die niet komt, grote droom die niet uit komt.
pijn die niet te verzachten lijkt, want er is niemand die naar je omkijkt.
hoe moet ik me voordoen, waaraan moet ik voldoen.
perfectie, het lijdde me leven naar de hel, woorden begonnen met het gekwel.
mensen begonnen te pesten, en nu zie je de vele resten.
littekens gesneden in mijn arm, de frisse wond voelde warm.
en niemand die het bloed tegenhield, maar een lichaan werd vernield.
men zegt het is je eigen schuld, maar zij hebben er toe gelijd, hun droom is nu vervuld.
ik haat mezelf en mijn leven, ook al probeer ik het beste te geven.
hoe kan ik zeggen dat ik gelukkig ben, als ik mezelf niet eens meer ken.
waar moet ik heen, als ik moet praten, wat niet kan door mijn geween.
wat is het dat ik verkeerd heb gedaan, waardoor ik dit moet ondergaan.
pesten het verpest je leven, en laat je doodgaan onder het streven.
je wil het beste geven, maar ondertussen ga je dood door het leven.
want door mensen pak je weer een mes, ooit leer ik ze een leerzame les..
een les tussen leven en dood, want nu hou ik me nog groot,
maar ooit zal ik mezelf het leven geven, en mag ik in een hemel leven.
een hemel zonder pijn, daar ben ik niet te dik, te groot of te klein.
daar ben ik dan gewoon zoals ik ben, en niets anders geen pester die ik dan ken.
en daar zal niemand mijn nog uit gaan schelden, want zij voelen zich nu nog helden.
stoer voor hun vrienden en voor hun 'reputatie', of hun liefde is nog in reparatie,
of ze weten niet wat het is, en dat is het, wat ik nu ook mis.
zoek overal maar kan niets vinden, kan nu nog maar met moeite aan mensen binden.
ben bang dat ik weer een misstap neem, maar van de mensen hebben we allen 1 ding gemeen,
niemand is perfect ookal lijkt het soms van niet, maar helaas is het niet iedereen die het ziet.
want velen voelen zich knap en perfect, maar later zie je het effect.