De droom naar vroeger

Ik was te jong, te jong om te begrijpen.
Altijd te jong voor iets.
Ik wilde altijd opgroeien, ik was die stomme barbies zat.
Ik was het kleuterplein zat, ik wilde groot worden.
Maar als ik nu denk aan vroeger, wou ik dat het anders was.
Ik wil weer gewoon het meisje zijn zonder zorgen.
Die geen problemen heeft.
Ik wil weer het kleine meisje zijn die veilig met haar vriendinnen in de zandbak zandtaartjes maakte.
Ik wil het meisje zijn die het woord problemen nog niet kende.
Het kleine meisje die geen pijn kende, ja een schaafwond op der knie, of een blauwe plek. Soms zag je wel eens iemand die huilde en dan vroeg je waar de wond zat, en dan zeiden ze in mijn hart.
Je zei dat gaat wel weer over hoor, ik heb wel een pleister.
Je begreep het niet goed.
Maar nu, nu je oud bent, snap je het.
Je voelt niet alleen meer de pijn van een schaafwond.
Als je ouder word begrijp je meer van het leven en zie je er de vervelende kanten van.
Niet de vervelende dingen als toen je klein was, toen bijvoorbeeld je klei opwas, of het probleem dat er niet meer genoeg zand was.
Maar problemen die je niet kan vergeten, dingen die gebeuren die je z'n pijn doen. Vroeger wou ik oud worden, maar als ik nu aan vroeger denk, zou ik zo graag terug willen. Gewoon weer het kleine onschuldige meisje zijn die hoog op papas schouders zat.
Die geen gevaar in iets zag en die genoot van het leven.
Het meisje die elke dag liep met een lach, en nooit afsloot met een traan.