Recht in de borst

Met trillende hand reikte ze naar
een voorwerp vol gevaar.
Het ding glansde in de zon,
en was zo scherp als maar kon.
Beide handen hielden het mes nu vast,
voor haar was het een grote last.
Ze twijfelde even, zou ze het door zich heen stoten,
maar toen knikte ze vastbesloten.
Niets hield haar meer tegen,
het was haar te zwaar gaan wegen.
Na twaalf jaar was ze het moe,
rustig deed ze haar ogen toe.
Toen hief ze moedig het mes naar omhoog,
en plantte het in haar borst met een boog.
Haar T-shirt kleurde rood,
ze voelde het, ze ging dood.
Haar ogen werden dof en leeg,
ze stierf eenzaam in de steeg.