wat hij bij mij flikte

hij had me zo in zijn macht,
en ik kon niks doen.
altijd dat gevoel van onmacht,
niemand die de pijn van me afnam.
ik moest doen alsof het goed ging tussen ons,
als ik zou laten merken hoe het zat
zou ik de pijn onder ogen moeten zien.
hij dreigde hemzelf en mij iets aan te doen.
als ik niet deed wat hij zei
zou ik alle schuld moeten dragen.
hij zou mij verlossen,
van al het onrecht dat mij is aangedaan.
maar hij maakte het erger,
alles wat hij wilde bereiken
had een averechts effect.
was dat soms wat hij wilde?
hij vond het 'fijn'
om mij zo te zien lijden.
daardoor voelde hij zich weer goed.
hij had zelf veel problemen
en reageerde zich af op mij.
als ik erover zou praten,
en hij dat het te weten zou komen
zorgde hij ervoor dat ik nooit meer zou willen praten.
maar ik vertrouwde wel iemand,
iemand die hij niet k ende,
waarbij ik alles mocht vergeten.
ik vond het vreselijk,
en van binnen ging ik kapot.
en nogsteeds is het een impact
die ik me nu nog achtervolgt.
af en toe snap ik zijn woorden opeens
komt het weer boven,
weet ik wat hij bedoelt.
daar wordt ik zo bang van.