De barmhartige Samaritaan

Een man reisde,
van Jeruzalem naar Jericho,
Nietsvermoedend liep hij daar,
Tot er een rover kwam,
Die sloeg hem in elkaar.

De rover rukte de kleren van zijn lijf
De man werd geslagen, bestolen,
hij was bijna dood
En de rover liet hem liggen
Die arme man in grote nood.

Een priester passeerde hem
De man dacht dat het zijn redding zou zijn
Die priester, die helpt me wel
Dan overleef ik het toch,
Maar hij liep voorbij,
heel snel

De man dacht verdrietig,
Dat hij niet gehoorzaam was geweest
Waarom zou de priester anders doen.
alsof hij niets zag?
Waren zijn zonden niet vergeven?

Moedeloos bad hij tot zijn grote God,
De God waarin hij nog steeds geloofde.
goede God, help mij alstublieft
Ik zal nooit meer vergeten
U bent de grote God, U bent zo geliefd.

Toen de man aan het bidden was,
Kwam een Leviet langs de gewonde man,
De man dacht blij,
de goede God, heeft medelijden met mij!
Maar de leviet,
die zag hem niet.
Hoe hard hij ook riep,
de Leviet luisterde niet.

Na enige tijd te hebben gewacht
Pakte iemand hem op, heel zacht
De man dacht dat hij dood ging.
hij sloot zijn ogen en wachtte,
tot iemand de pijn zou verzachten.

Toen hij zijn ogen open deed.
Zag hij een Samaritaan,
hij kon zijn ogen niet geloven
De pijn was weg, en dat had die man gedaan!

De twee mannen, waarvan hij wel verwacht had,
dat ze hem zouden helpen,
deden dat niet,
Maar een Samaritaan,
Niet zijn favoriet,
Had hem geholpen,
En hij was hem er dankbaar voor.

Zo zie je maar, ging Jezus verder,
want hij vertelde het verhaal
Heb geen vooroordelen
Hoe je bent,
Dat kan God niet schelen.
Hij houdt van jou, zoals je bent
Dus wees gehoorzaam
En zie jezelf zoals God jou kent!