Scheiden

op een dag kwam papa niet meer thuis.
Het voelde raar, papa al een paar dagen niet in huis.
Hoe zou het met hem gaan ?
Had ik wat verkeerd gedaan ?
Steeds vaker was hij weg.
Was er iets ? had hij pech ?
Toen bleek, hij had pijn.
Hij voelde zich van binnen niet meer zo fijn.
Hij was gevuld met problemen.
En daarom kon hij niet meer bij ons leven.
Eerst hield hij nog van mam.
Tot dat hij eigenlijk echt nooit meer kwam.
Hij kreeg een andere vrouw, en liet mam alleen.
Nu was zij in der een.
Hij zei: “dat wij de kinderen op zijn eerste plek stonden”
Maar dat geloofde ik niet toen ze hun trouwen zouden afronden.
Ik zag hem bijna nooit meer.
Dat dé me heel erg zeer.
Ik misten mijn pap.
Dit allemaal was voor mij een hele klap.
Toen zag ik hem opeens meer,
Bleef hij eten, en slapen alweer en alweer.
Ik kwam er achter dat jullie weer samen zouden komen.
Dat was iets waar ik alleen maar over kon dromen.
Ik was te blij.
Want uiteindelijk dé het toch pijn.
Het ging niet meer goed.
Ik weet niet hoezo, maar dat was iets wat me nu nog steeds pijn doet.
Nu zou de scheiding echt gebeuren.
Ik zou het liefst willen dat ik het af kon keuren.
Maar na een half jaar ging het toch weer beter.
Paps misten mama, ik sprong in de lucht, wel 20 meter.
‘k heb pijn gehad, drie en een half jaar.
Maar nu zijn ze toch weer bij elkaar, !