Zwarte tranen

Kijk naar buiten de hemel ziet zwart net als de tranen, de tranen van mijn hart.

Regel jij het maar zegt men tegen mij .
Maar niemand denkt daarbij .

het stemmetje dat ik hoor in mijn hoofd is niets dan onzeker en bang dat het dooft.

Roepend om hulp kijk ik omhoog. Op zoek naar de sterren niet zichtbaar voor het oog .

Huilend met tranen zo zwart als de nacht wacht ik op degene die me helpen zou .

Dan komt de zon stralend en blij en keer ik mee naar de Andere zij.

dan loop ik rond met een lach op mijn snoet .
Maar toch hoor ik dat stemmetje dat ik ‘s nachts ontmoet.

Dan veranderd dag in nacht en beginnen de tranen zoals ik al dacht.

Schreeuwend om hulp naar de geesten om me heen.
Niemand merkt het want ik ben alleen.

Mijn verdriet verbergen met leren en tekenen niemand die mijn verleden kent.
Behalve dat stemmetje die mij al tijden remt.

Huilend om alles, huilend om niks denken aan het verleden dat ik soms nog mis.