Regenspiegel

Verloren tranen, noemde je in liefde
dauwdruppels
als een herinnering voor het brein
een vervagen van gevoelens

maar
in de toen gedroomde werkelijkheid droeg je
een koffer en een kaartje voor de trein
toen je wegging in de nacht, en mij verliet
omdat je liever bij een ander wilde zijn

in die andere provinciestad
waar de rivier het land verliet
je maakte mij stil, en ook wel eenzaam,

maar ik kon het verdragen
en dat deed mij goed, in realiteit en dromen,

van de achteraf gekomen dagen.