vertrokken

Ik kijk in je bruine ogen,
vertrokken van de pijn.
Ik fluister langzaam de goede woorden,
om je dan toch te laten gaan.

Jouw ogen blijven naar mij kijken,
je hand houd me nog steeds hard vast.
Je zal je pijn nooit laten blijken,
ze zal niets laten merken van de last.

Ik zie dat je langzaam vertrekt,
de tranen staan me in de ogen.
Lieve Opa, ga maar heen,
want geloof me,
je hebt het verdiend.