Door de bomen het bos niet meer zien

Ik dacht even dat ik door de bomen het bos niet meer zag
Het was dichtgegroeid en overwoekerd met takken en bladeren
Ik liep te dwalen in het bos, zonder dat ik sporen zag
Zelfs geen sprankelende lichtval,
Nee, alleen maar dicht en donker,
Ik was overgenomen door angst en eenzaamheid
Ik wist niet wat ik moest doen,
Was in een wereld die ik absoluut niet kende

Maar ergens diep van binnen
Sprak een stem tot mij:
Luister naar mij
En je zal de weg vinden
Dus sluit nu je ogen
Ik sloot mijn ogen en zakte neer op de grond
De stem zei:
Sta op en loop op gevoel ergens heen
Dus ik stond op en liep
Ik liep het donker in
Vertrouwend op de stem die mij de weg zou wijzen
De stem zei:
Open je ogen
Alles wat je nu ziet
Zal van jou zijn
En zal je helpen
In de donkere tijden
Als jij angst voelt
Zal ik er zijn
Als jij verdriet voelt
Zal ik je helpen
Ik opende mijn ogen
En keek om me heen
Ik zag vrijheid en liefde
Ik zag bevrijding en licht
De zon verwarmde mijn schouders
En liefde vervulde mijn hart
Ik hield van alles om me heen