Onbegrepen verdriet

Heel stilletjes kruip ik in een hoekje.
Niemand wil ik zien.
Niemand kan mij doen pijn laat mij maar alleen zijn.
Niemand die het toch begrijpt.
Iedereen gelooft toch de arts.
Heel eenzaam kruip ik in een hoek.
Ik pak wat scherps en snijt in mijn arm.
Dit is teminste zichtbaar.
Zullen ze mij nu begrijpen?
Maar dan ben ik weer te laf en kleed de plekken beschermend af.
Niemand zou dit begrijpen.
Ze zullen mij misschien nog meer ontwijken?
Ik ben bang envoel mij leeg.
Maar weer laat ik niets merken.
Wand ook nu ben ik bang dat het tegen mij gaat werken.
Dus sluit ik mij maar weer af.
En doe tegenover de buitenwereld of ik mij voel tof.
Kon ik maar het masker af doen.
Begrepen ze maar mij.
Eenzaam en alleen voel ik mij maar.