depressie

Ik kijk naar haar en begrijp haar niet, Haar ogen staan hard, haar gezicht staat uitdrukkingloos, Als ik naar haar kijk wordt ik vervuld van verdriet.
Ik wil haar helpen maar voel me nutteloos.
Ik praat tegen en haar en probeer tot haar door te breken, Maar ze reageert niet, ze kijkt me alleen kwaad aan, Ik heb zin om haar door elkaar te shaken! Maar ze lijkt zich niet bewust van mijn bestaan.

Mijn vrienden en geliefden staan naast me en proberen ook tot haar door te dringen, Ze zeggen dat ze van haar houden, smeken haar om tot ze terug te komen, Maar ze zegt met harde ogen dat ze zich niet laat dwingen! Ze stuurt ze weg en zegt dat ze wou dat ze nooit waren gekomen.

Mijn vrienden en geliefden geven het op en vertrekken, Met verdriet op hun gezichten geschreven laten ze me met haar achter, Ik kijk naar haar en haar harde ogen en probeer enige emotie te ontdekken, Verbeeld ik het me of lijkt haar uitdrukking wat zachter?

Ik kijk naar haar en begrijp haar niet, Hoe kan ze zo gemeen zijn tegen mijn vrienden en geliefden? Ze weet toch dat ze haar wilden helpen, toen ze weggingen zag ze toch hun verdriet? Ze zag toch hoe ze griefden?

Ik schreeuw tegen haar! ik kan haar niet uitstaan! Waarom reageert ze niet! Ik bestudeer haar en kijk beter, uit haar ooghoek komt een eenzame traan, Dan realiseer ik het me en voel mijn hart een paar keer hard overslaan.

Ik leg mijn hand op de spiegel en veeg de tranen van mijn gezicht.......