Een steen in de maag

Je zegt gaat super.
Maar onder tussen verzuip je.
Je lacht maar van binnen huil je.
Je doet meer dan je kan wand je bent,
Bang voor een afwijzing.
Je zegt ja terwijl je liever nee zal zeggen.
Je vecht maar komt er niet door.
Je doet alsof je het bent vergeten.
Terwijl in werkelijkheid de verdriet niet
Is te meten.
Je zegt het doet geen pijn.
Maar ondertussen zak je steeds veder
In het ravijn.
En vraagt je steeds vaker af waneer zal,
Het over zijn.
Wand dat wil je graag.
Maar onder tussen blijft het een steen
In je maag.
Maar zelfs dat durf je niet te zeggen.
Wand je wilt niet zijn een klaag.
Dus blijft het voelen een steen in je maag.