Wantrouw aan mezelf

er komen momenten
en die gaan vanzelf ook weer
ze maken me bang
ze maken me onzeker
maar ik vertrouw je dan weer
en dan komen weer momenten
en dat doet het weer pijn
waarom herken ik je dan niet
en waarom doe je dan zo
ben ik nu fout?
ben ik zo dom?
ik blijf het me afvragen
zolang ik je weer opnieuw vertrouw

de wantrouw aan mezelf blijft
terwijl die niet terecht is
diep in mijn hart weet ik beter
en mijn moeder heeft je nog gewaarschuwd
maar waarom luister je dan niet
waarom komen die momenten dan toch telkens weer?

ze gaan ook weer
net zo plots als dat ze zijn gekomen
ik zie ze dan ook nooit aankomen
omdat het niet aan mij ligt

twijfel heb ik altijd
en een schop onder mijn kont heb ik nodig,
alleen van iemand anders
en niet van jou