kijk!

Er was eens een gedicht
Dat vond in elk duister een klein puntje licht

Ook al was hij nog zo moe
Hij vloog er mega snel naartoe

Hij had het de ene nog nauwelijks gevonden
Of hij begon alweer aan de volgende ronde

En als hij alle lichtjes had
Herinnerde hij zich dat hij er nog eentje vergat

En 's avonds stopte hij eventjes met zoeken
En deed het donker zich uit de doeken

Het was mooier dan hij had gedacht
De duisternis had een magische kracht

Het schetste vele kleuren
Alsof er alles kon gebeuren

Hij schiep een rare wereld
Waar hij de tijd vergat

En toen wist hij pas wat hij aan het duister had