Cyclus

Buiten tikt de regen op mijn raam
Maar toch laat ik mijn glimlach gaan

Alles groeit en bloeit
Dat is iets wat me steeds weer boeit

De cyclus van de liefde en de natuur
Blijft verwonderen uur na uur

Stil laat ik mijn strakke masker vallen
Thuis kan dat, dat weten we allen

Stil verdriet en geluk strijden
Dat is iets van alle tijden

Toch trek ik er steeds op uit om te zien
Of die Ene er toch is voor mij misschien

Ze zeggen, hoop doet leven
Die gedachte doet me vaak beven

Opnieuw beginnen is nooit leuk
En je zelfvertrouwen krijgt vaak een deuk

Toch zal iemand me eens raken
En me intens gelukkig maken