Sterven als clochard

Langzaam ontwaakte de dageraad
De stralen priemden door het duister
Het licht scheen over haar gelaat
En gaven het een vleugje luister

Verweerd , getaand en uitgeblust
Lag zij daar te woelen in het gras
Langzaam ademend en nu tot rust
Een vrouw , die iedereen vergeten was

In haar ogen welde een laatste traan
Even dolend over een beter land
Stilletjes is ze dan heengegaan
Heel alleen , want er was niemand

De hemel spatte plots uiteen
Haar lichaam rolde zo opzij
Uit het leven weg van iedereen
Ontsnapte de ziel , het was voorbij

Lief keek ze op de wereld neer
En dacht toen na een poosje
Geef jullie liefde meer en meer
En pluk voor ieder nog een roosje