Mijn leven

Op mijn kwetsen passen geen pleisters, tijd heelt niet alle wonden.
Soms is er geen vergiffenis na een zonde.
De situatie blijft vaag, iedereen is onomwonden.
Misschien in een anderen tijd of plaats, zijn de woorden die ik probeer te doorgronden.
Dit is mijn oorkonde aan al wat me lief is.
Helaas dat wat me lief is ook mijn verdriet is.
Zonder gevecht is liefde zwak, maar elk gevecht kent een verliezer.
De garantie dat er niks anders dan pijn in de toekomst ligt is mij al gegeven.
Fouten, ook al niet de mijne, worden niet vergeven maar wel op mij verrekend.
Dit laster kan ik niet bestrijden, het is groter dan mij.
Terwijl ik probeer normaal over te komen weet ik dat iedereen het ziet.
Mijn ogen verraden mijn lijdensweg.
Het zijn de spiegels van je ziel, die niet kunnen bedriegen.
Met alle kracht die ik bezit probeer in het los te laten.
Mezelf losscheuren van wat ooit gebeurde, maar op elke plaats waar ik kom ligt een herinnering van ons.
Want als ontsnappen niet lukt blijf je onder de feite gebukt, onvermijdelijk is het destructieve gedrag.
De toekomst die eens zo rooskleurig leek blijkt me alleen nog maar te steken met zijn doorns.