Alleen nog maar, mijn mes en afscheidsbrief..

Huilend op mijn kamer,
lig ik op mijn bed,
en laat de tranen maar komen,
ik laat ze maar stromen over mijn wangen.

Eenzaam en alleen op mijn kamer,
liggend op mijn bed,
met naast mij,
mijn mes en afscheidsbrief.

Ik ga rechtop zitten en kijk naar mijn mes,
en ineens is zij daar weer,
ze is er weer met haar woorden en bevelen,
om die reden wil ik niet meer leven.

Haar woorden en bevelen,
klinken mij bekend in de oren,
elke keer zegt ze haar woorden en bevelen weer,
nog harder ga ik er van huilen en begingen mijn handen te beven.

Zij verlangt naar mijn mes,
mijn lichaam zoekt naar pijn,
mijn hoofd schreeuwt naar stilte en rust,
maar zij blijft maar doorgaan met roepen en tieren.

Dit keer word het mij allemaal even té veel,
en ik verlang naar rust en de dood,
ver weg van mijn verdriet en pijn,
weg van haar woorden en bevelen.

Herlees mijn afscheidsbrief en pak mijn mes,
zet één snee in mijn arm, dichtbij mij slagader,
zodat ik zeker weet dat ik zal sterven van nacht,
het bloed begint te stromen en mijn tranen blijven maar komen.

Na die ene snee weg ik hem weg,
en dop één vinger in mijn eigen bloed,
en schrijft nog even op mijn afscheidsbrief:
“Sorry. Het spijt mij...”

Dan stoomt mijn bloed en tranen,
allebei op de grond en worden samen één,
samen worden en vormen ze mijn druppels,
druppels van mijn verdriet en pijn.

Langzaam aan word alles zwart,
zie mijn mes en afscheidsbrief al niet meer,
zie gewoon niks meer en dan val ik neer,
dan is er niks meer, want dan ben ik dood.

Mijn hart stopt met kloppen,
mijn ziel verdwijnt stilaan ook,
alleen nog maar mijn mes vol met bloed,
en mijn afscheidsbrief vol met woorden.

Blijven er nog over,
mijn mes dat mij verloste van alle verdriet en pijn,
al haar woorden en bevelen,
en de woorden die staan geschreven in mijn afscheidsbrief,
die vertellen hoe ik me voelde voor dat ik stierf...