ik en hij

Met een hart vol verdriet,
loop ik eenzaam over het strand.
Denkend aan mijn liefde,
nooit meer samen hand in hand.

Hij denkt aan zijn engel,
waar hij zo zielsveel van hield.
Nu voelt hij enkel nog pijn,
zijn leven ontzield.

Met tranen in zijn ogen,
kijkt hij omhoog naar de maan.
Want hij weet dat dit de plaat is,
waar zijn hart dood zal gaan.

Dan stop ik,
en kniel op het zand.
En schrijf onbegrijpelijke woordjes,
op het natte zand.

Dit is mijn hart,
ik leg het hier neer.
Dit is mijn ware liefde,
maar liefhebben mag niet meer.

Teder pak ik mijn hart,
en leg het opzij.
Het zal weldra verdwijnen,
met het opkomende tij.

Met tranen in zijn ogen,
verdwijnt hij in het niet.
Zo eenzaam en alleen,
en niemand die het ziet!