de sleutel van m'n hart.

Ik had nooit een echte vriendin.
Nooit een vriendin die me steunden door dik en dun.
Nooit een vriendin die met haar twee armen mijn hart verwarmden.

Ik kende nooit het woord houden van een ''beste'' vriendin.
Ik wist gewoon niet hoe ik m'n verdriet moest uiten.
Ik wilden het niet aan m'n ouders vertellen, aan helemaal niemand!
Niemand die ik kon vertrouwen.
Ja, mijn ouders wel maar ik wilden hun geen pijn doen met de woorden : papa, mama ik heb verdriet en moet jullie het vertellen.

Maar naar mate had ik wel een vriendin gevonden.
Eindelijk iemand die me interesseerde en boeiden.

Ik wist eindelijk waarvoor een vriendin was bedoelt!
Niet alleen om mee te spelen.
Maar om echt je problemen en verdriet bij te uiten.
Eindelijk dat opgekropte verdriet, wat ik in een mum van tijd gewoon weg had gepraat.

De sleutel van m'n hart kon ik zelf nog niet eens vinden.
Maar ''zij'' dat hele speciale meisje waarvan ik zoveel hou, heeft die sleutel gevonden.

En toen vond ik het maar is tijd om die sleutel haar de hand rijken, en zij maakten de deur open en kon niet geloven hoeveel ik van haar hield.

Ik ben blij dat het zo is gegaan ik hou van haar !
De enigste die in mijn weg staat, en mag staan.