Handen op de rotsen

de zon kaatst kermis
in de hel ze is te fel
regen komt in stromen
druppels spatten hun vaarwel

ik zie je staan
handen op de rotsen
voel je energieën gaan
tot ze met het magma botsen

de kern is het element
waar omheen al je atomen dromen
vervallend tot een volgend sediment
waarin jouw straling vrij kan komen

je deelt niet in het ongetemde
golven van beweging maar
leeft beweegt op eigen kracht in de
voor jou bekende veilige omgeving

maar eens zal splitsen
onvermijdbaar zijn flitsen
zullen het verleden breken
toekomst wordt voor ons dan heden