Ik heb een masker op gezet

Ik vind het moeilijk om te praten over wat ik voel
Misschien snappen sommige mensen wat ik bedoel
Ik heb maar een masker opgezet
zodat er niemand is die op mij let

Ik doe alsof ik blij en vrolijk door het leven ga
Totdat ik op een dag stil sta
omdat niemand me kent zoals ik eigenlijk ben
Ik ben de enige die mezelf herken

Dan vraag ik me af: Is dat wel goed?
maar hoe verzamel ik in godsnaam de moed
om te gaan praten met iemand die ik vertrouw?
dan stort ik in en zal gaan huilen, ook al doe ik dat niet gauw

Aan mezelf tijfel ik zo vaak
maar straks is het raak
dan ben ik helemaal gek en in de war
da zuip ik mezelf kapot aan de bar.

Ik weet gewoon niet hoe ik met mijn gevoelens om moet gaan
want praten heb ik een hekel aan
maar misschien is dat wel een keer goed
en op een dag, dan heb ik ook de moed