verdriet

Vier muren om me heen.
Deur gesloten, ik ben helemaal alleen.
Alleen een tafeltje, een bed en een stoel.
Eenzaamheid, dat is nu mijn gevoel.
De tijd gaat veel te langzaam.
Hoelang kan ik dit nog aan ?
Mijn droom is verspild.
Ik heb dit nooit zo gewild.
Een uur per week mag je bezoek,
zo'n inrichting is wel even andere koek.
Luister je even niet, dan word je naar de opvang gebracht.
Zoiets had ik nooit verwacht.
Er komt steeds meer verdriet bij.
Ik huil vaker, ik ben minder blij.
Ik wil mijn ogen sluiten, sluiten voor altijd.
Ik wil dit niet, het is klaar met de strijd.