Verloren vriendschap..

Je betekent zo veel voor mij,
je hebt denk ik geen idee.
Maar het is voorbij,
de vriendschap die zo maar verdween.
Ik wil m'n trots houden,
en ik voel mij een egoïst.
Ik wil niet wéér degene zijn die d'r excuses aan moet bieden.
Maar waar loopt dit uiteindelijk op uit?

Ik durf je wel te zeggen dat ik je mis,
maar de woorden die ik zeg doen je niets.
Het betekent niets meer voor jou,
ik beteken niets meer voor jou..
Ik ben je kwijtgeraakt,
in mijn eigen doolhof van verdriet.

Ik kan pagina's voor je vol schrijven,
ik kan duizenden woorden zeggen.
Maar je luisterd niet naar wat ik te zeggen heb,
alsof je het wilt negeren.
Dat is misschien ook wat je wilt,
je wilt mij negeren.
Misschien omdat ik te min voor je ben,
je betere vrienden kunt hebben?

Vrienden die bij jou passen,
die niet anders zijn.
Die gewoon, normaal en tiener kunnen zijn,
die zich niet dagelijks zorgen hoeven te maken om dingen.
De dingen die ik jou vertelde,
weet je het weer.. Of ben je dat ook vergeten.
Is dat ook wat je wilde negeren?

Ik ben je kwijt, en daar valt moeilijk mee te leven.
Je was altijd mijn steun, degene aan wie ik alles kon vertellen.
Maar misschien is dat juist wat ons uit elkaar heeft gebracht.
Dat je niet meer naar mij wou luisteren.
Omdat je waarschijnlijk dacht dat ik niets alleen kon afhandelen..
Misschien kan ik het niet alleen, maar zou jij degene willen zijn die me erdoorheen kan helpen?