Vaders

Vroeger zei ik altijd me vader laat ik nooit meer gaan.
Maar op die ene dag veranderde alles.
Alles door een vreemde man die net alsof deed dat hy een collega was van me vader.
Maar toen ik die avond goed nadacht kwam het op neer dat me vader me liet vallen voor zijn vriendin.
Hij degene die me geestelijk beschadigd heeft.
Ik werd helemaal gek, en gaf me woede uit aan muren, deuren, mezelf en mensen om me heen.
Tranen lopen elke dag maar weer over me wangen, slapenloze nachten.
Alles is zo erg veranderd, zelfs ik ben veranderd naar een hele erge onzekere meisje,
maar dan zie je allemaal gelukkige vaders en dochters op straat lopen, heb ik een vader die niks om me geeft.
Maar soms denk ik van : Waarom moet het leven zo zijn.
Hy gaat gewoon zijn eigen leventje verder en wie heeft het meeste pijn? IK
Allemaal door een meisje die by me vader aansteld, ik kan niet leven met een vader die niks om me geeft, dan gaat hy ook nog dingen zeggen dei diep in me komen, ik heb nu een leven die totaal veranderd is en ik ben veranderd hy nie hy blijft gewoon zichzelf alleen maar aan zichzelf denken.

x'