Snijden

Lachend over straat, vrolijk door het leven.
Een lach op mijn gezicht , dat is helaas maar even.
De rest van de tijd, wil ik het liefste weg, zodat ik niemand in de weg loop, want ik geef alleen maar pech.
In de strijd tegen de tranen, die ik elke dag meer haat,


begin ik steeds minder op mezelf te lijken
alsof er langzaam, heel langzaam
iemand anders in me kruipt..


Alsof ik langzaam iemand anders ben geworden,
iedereen vraagt hoe het met me gaat,
en ik blijf maar knikken en zeggen " het gaat goed ",


Maar heel erg diep van binnen heb ik het allang op gegeven, het heeft allemaal geen zin meer.


Het gaat vanzelf ik verdien het,
de stemmen in m%u2019n hoofd ze haten me,
en zij ze zijn de baas.


En ik, ik ben niet sterk genoeg,
om te vechten tergen het monster,
het monster dat in me zit.


En dat meisje, met die lach op haar gezicht
die soms ook wel stil is, maar als dat ook maar een beetje opvalt,
meteen weer heel vrolijk doet.


Dat meisje gaat kapot van de pijn,
van de krassen die voor altijd in haar hart gemaakt zijn.


Dit gedicht heeft een vriendin van mij gemaakt.
Ze heeft het soms erg moeilijk, en krast zich zelf.
Ik vind het super naar, maar ik doe het zelf ook..
We weten allebei geen andere manier om 'rustig' te worden.
We weten ook allebei dat we het soms kapot moeilijk hebben!
Maar ik zal dit meisje, met dit gedicht, nooooit in de steek laten!
Dat meisje heeft mij nodig, en ik haar nodig.
Dus zal ik er voor haar zijn!24/7 ben ik voor haar bereikbaar.
Ze is iemand geworden, die in mijn hartje woont!