De vangrail in je armen

ik zag je
in mijn koplamp staan
je haar verward
je had iets feestelijks aan
een vage schim met
een flard van geel er in

je dook weg
toen ik ging remmen
alsof je bang was
dat mijn licht je zou
herkennen je ogen
spannend in een lach

je startte en gaf gas
ik reed achter je aan
kon je nu niet laten
gaan maar je was
te snel de bochten door
ik voelde dat ik jou verloor

nog eenmaal zag ik
je gezicht een tegenligger
ving met licht je blik
je zwaaide en keek achterom
ik zag de vangrail als je armen
het koude staal had geen erbarmen