Lieve oma ik vergeet je nooit

Lieve oma,

Beetje bij beetje moest je ons verlaten,
Het moeten wennen om je langzaam los te laten,
Deed mij zo ontzettend veel verdriet,
Maar jou vergeten lieve oma, dat doe ik niet.


Je lag daar in bed als een vechter,
Maar vechten tegen iets wat je nooit zou kunnen winnen,
Dat is oneerlijk, het gebeurd namelijk niet hier buiten maar daar binnen.
Je kunt hier zelf niet veel aan doen, ook al zou iedereen dat graag willen,
Niemand kan hier wat aan doen, en dat zal onze pijn niet stillen.

Het leven waarin we leven wordt namelijk niet door ons zelf beslist,
We zouden willen dat de mens alles wist,
Maar nee zo is het leven niet,
En dat kan soms leiden tot een groot verdriet.

De mens komt op aarde en zal het ook weer verlaten,
Dat is het enige wat zeker is en dat we soms mensen moeten loslaten.
Ze nemen dan afscheid van het leven, maar gaan niet bij je weg,
Ze zitten in je hart.

Dat is ook zo bij jou lieve oma,
Je hebt gevochten en nu is het genoeg,
Neem je rust al vind ik het veel te vroeg,
Je zit in mijn hart en gedachten zolang als ik leef,
Daar ga je niet meer uit, want je weet dat ik om je geef.