om me heen

Vroeg in de ochtend scheen de zon
ik stond op en was verbaast dat ik dat nog kon
ik kleed me om en ging de deur uit
de vogels zongen zo mooi en luid
ik had niets om van te vrezen
onderweg naar school kon ik de teksten in de hemel lezen
in de aula waar het allemaal gebeurde
leerlingen schreeuwden en zeurden
in de klas keek ik uit het raam
op de tafel waar ik achter zat schreef ik mijn naam
ik dwaalde weg in mijn dromen
niemand kon mij meer ontwaken , ik wenste dat het uit zou komen
meisjes waren bezig mij te beledigen maar konden mij nauwelijks raken
mijn waarde diep van binnen kon ik door niets en niemand kwijt raken
in de pauze liep ik naar buiten alleen
ik keek naar alles en iedereen om me heen
genoot van elke ademhaling die ik nam
zat op de grond en voelde me zo lam
niemand kon mij zo een goed gevoel geven als de enige echte
De barmhartige waar ik me al mijn hele leven lang aan hechtte
de kinderen keken wel allemaal op me neer
maar mij deed het amper zeer
ooit zullen ze wakker worden
in de hemel lezen zij dan ook teksten die ik beschouw als antwoorden