Geen kracht!

Mijn woorden zijn leeg.
Mijn tranen zijn op.
Vanaf de eerste dag dat ik deze psychische ziekte kreeg.
Het liefst zeg ik tegen het hele leven stop.

Elke dag zeg ik tegen mezelf: ik wil hier niet zijn!
Ik wil weg van de pijn weg van het leven.
Ik voel me zo nietig en zo klein!
Ik kan hier niet meer tegen.

Ik wil huilen, ik wil gillen!
Alleen maar om even mijn gedachten te stillen.
Ik voel me zo alleen.
Zo koud en hard als een steen.

Ik voel geen enkele goede emotie meer.
En dat doet verschrikkelijk zeer!
Ik heb geen kracht meer om te staan op me benen.
Geen energie meer om verder te gaan met leven!