Verward

Ik zal op een dag terugkijken en lachen,
Staande op een veld met mooie bloemen.
Terwijl het licht aan het einde mij zal toelachen.
En mij al zal leiden naar het einde.

Dat is het moment waarop ik alles weet,
En ook alles vergeet.
Waar velen filosofen al zijn gegaan,
Wil ik in hun voetsporen treden.

Nu weet ik nog niets noemenswaardig,
Maar ik weet dat ik ooit zal lachen.
Ik zie nu alleen het donkere.

Want waarom leef ik?
Zal het ooit beter worden?
Vrienden hebben mij, maar heb ik hen?