Ik had je nodig

Ik had je nodig pa,
ik zeg het je eerlijk.
Maar ik heb het laten gaan,
ik ga niet lopen bedelen.
Ik heb al zoveel tranen gelaten,
zoveel pijn gehad.
Je mag weten, af en toe was ik het zat.
Maar ik zat door ook al verzwakte ons contact.
Vroeger was nog gezellig,
met z'n drieën voor de tv.
Maar toen zij kwam,
bracht dat problemen met zich mee.
Jij kreeg je eigen leven,
maar wat deed dat pijn.
Ik deed er alles aan om de oude pap terug te krijgen,
maar jij zei keihard dat dit is wie je wil zijn.
Het werd dan ook steeds moeilijker.
Toen kwam er nieuws, je gezin begon te groeien.
Er kwam een meisje,
maar het voelde raar van de start.
Het voelt niet als mijn zusje,
maar ze heeft een plekje in mijn hart.
Toch nam ze een grotere plek in als verwacht.
Alles veranderde, van hoe je deed tot hoe je dacht.
Geobsedeerd met je gezin, met je hele nieuwe leven.
Met mensen erin, die je WEL alles wou geven.
Naar je andere 2 kinderen keek je niet meer om.
Het voelde alsof ze belangrijker werd dan ons.
En jij bleef maar komen met smoesjes en verhalen eromheen.
Als je niet om ons geeft, of nooit hebt gedaan,
dan zeg 't dan meteen!
Maar dit gevoel blijft knagen,
en ik hoop als ik je dit ooit nog eens zou vragen,
dat je me alles eerlijk zegt, face to face.
Mijn vader? Nee, dat ben je nooit geweest.