Denken aan dingen

denkend aan de dingen
aan de fouten die ik heb gemaakt
aan de krassen op mijn armen
aan de pijn en het verdriet
ik heb geen hoop meer
misschien is er voor mij geen toekomst meer
het licht is veranderd in duisternis
het is als water en vuur
het gaat niet samen
het kan zo niet langer
ik weet niet wat ik moet doen
ik zak steeds maar weer weg
in plaats van 2 stappen vooruit en 1 terug
is het 1 stap vooruit en steeds weer 2 terug
geen licht zelfs niet een klein beetje
alleen maar complete duisternis
geen sprankeltje hoop
alleen een berg vol met verdriet
en een glimlach die ervoor zorgt dat niemand mijn tranen ziet