Angst

ieder stukje van mij
is ermee gevuld
nergens anders is ruimte
voor iets anders

geen blijdschap, geen vreugde
geen verdriet en geen pijn
dringt tot me door
verdooft ben ik

helemaal verteerd
ik ga er aan kapot
maar wat kan mij helpen
niets is ertegen opgewassen

ik zal blijven ademhalen
totdat het niet meer gaat
tot ik niet meer kan
dan zal ik gaan

er flakkert nog een klein
een ietsiepietsie
wat vaag doet denken
aan hoop

maar zodra dat
niet meer is
zal ook ik
niet meer zijn

en ik kan er niks aan doen