Proberen te lopen

Een en al geluk
elke keer weer een lach
die tijd kon niet meer stuk
vrolijk, dag na dag

maar toen gebeurde het
alles viel kapot
tranen sprongen in mijn ogen
en deed de deur snel op slot

bang voor de buitenwereld
bang voor de waarheid
dit kon niet echt gebeuren
met het uur steeds meer spijt

1 klap in mijn gezicht
en ik viel meteen op de grond
tranen vloeien over mijn wangen
zonder woorden uit mijn mond

angstig weg gekropen
toch zal ik door moeten gaan
om ooit weer rustig te kunnen lopen
maar nu eerst proberen te staan