Wat ik heb meegemaakt!

Na de winter komt de lente, 
word de grijze lucht weer blauw.

Maar al ben je uit de oorlog,
gaat de oorlog ooit uit jou?

Mooie ogen zijn vergiftigd,
je bent aan de pijn gewend.

En niemand ziet hoe klein je bent,
niemand ziet hoe klein je bent.

De vrolijkheid is weggevaagd,
de pijn kwam in plaats.

Na al die tijd begin ik de hoop op te geven,
ik heb hier allemaal nooit om gevraagd!

De vermoeidheid, de wanhoop, het verdriet en de pijn,
worden niet begrepen in een wereld waar alles te zien moet zijn!

De strijd is jammer genoeg nog lang niet gestreden,
hopelijk gaat het beter in het heden!