Pijnlijke liefde

Toen ik je voor het eerst zag dacht ik wat een stom ventje.
Maar toen kwam dat ene momentje.
Dat momentje dat ik naar je ging staren.
Ik zag je mooie ogen.
Ik wou graag dat we met elkaar naar de hemel vlogen.

Ik voelde dat je soms naar me keek.
Ik keek dan gelijk weg.
Daarvoor had ik geen uitleg.
Ik vond je super leuk.
Het was gewoon een leuke spreuk.
Eentje die gewoon plotseling uit kwam.

Maar de tijden veranderden.
Ik kwam veel achter.
En mijn gevoel voor jou werd steeds zachter.
Je deed alsof je ook verliefd was op anderen.
Dat maakte je hun dan ook goed wijs.
Mijn haren werden grijs.
Ik begon steeds maar meer te twijfelen.
Was alles wat tussen ons gebeurden, was dat wel echt ?
Of had je het alleen maar gespeeld...

Een moment later kreeg ik een hekel aan jou te krijgen.
Je andere liefdes en ik begonnen te zwijgen.
Iedereen wist wat er was gebeurd.
Eigenlijk was dit allemaal jou schuld.
Ik zal je bijna niet meer zien.
Toch zal ik altijd van je blijven houden.
Zeker omdat we elkaar goed vertrouwden!!